Dádiva divina

“’Dar é desapego,’ isto é, simplemente non apegarse a nada é dar.”

Cada existencia na natureza, cada existencia no mundo humano, cada traballo cultural que creamos é algo que foi dado a nos ou que está sendo dado a nos, relativamente falando. Pero como todo é orixinalmente un, estamos, en realidade, dandoo todo. Momento tras momento estamos creando algo e isto é o gozo da nosa vida. Pero este “eu” que está creando e dando sempre algunha cousa non é o “pequeno eu”; é o “gran eu.” Ainda que non os dedes conta da unidade deste “gran eu” con todo, cando dades algo sentidevos ben porque nese momento vos sentides en unidade co que estades dando. Iso é por qué provoca unha sensación máis agradable dar que coller.

Temos un dito, “Dana prajna paramita.” “Dana” significa dar, “prajna” é sabiduría, e “paramita” significa atravesar ou alcanzar a outra ribeira. A nosa vida pode ser vista como o paso dun río. A meta do esforzo da nosa vida é alcanzar a outra ribeira, Nirvana. “Prajna paramita”, a verdadeira sabiduría da vida, é que en cada paso do camiño, a outra ribeira é realmente alcanzada. Alcanzar a outra ribeira con cada paso do cruce é a maneira de vivir verdadeiramente. “Dana prajna paramita” é a primeira das seis maneiras de vivir verdadeiramente. A segunda é “sila prajna paramita”, ou os preceptos budistas. Logo están “kshanti prajna paramita” ou a paciencia;”virya prajna paramita” ou a pasión é o esforzo constante; “dhyana prajna paramita”, ou a práctica do zen; e “prajna paramita,” ou a sabiduría. En realidade estas seis prajna paramita son unha, pero como podemos observar a vida dende varios lados, contamos seis.

Dogen-zenji dixo, “Dar é desapego.” Isto é, simplemente non apegarse a nada é dar. Non importa o que é dado. Dar un penique ou un trozo de folla é “dana prajna paramita”; dar unha liña, ou incluso unha palabra de enseñanza é “dana prajna paramita.” Se son dadas no espíritu de desapego, a ofrenda material e a ofrenda de enseñanza teñen o mesmo valor. Co espíritu correcto, todo o que facemos, todo o que creamos é “dana prajna paramita”. Así, Dogen dixo, “Producir algo, participar na actividade humana é tamén ‘dana prajna paramita.’ Proporcionar un transbordador á xente, ou facer un ponte para a xente é ‘dana prajna paramita’” En realidade, dar unha liña de enseñanza pode ser facer un transbordador para alguén.

Segundo o cristianismo, cada existencia na natureza é algo que foi creado para nos ou dado a nos por Deus. Iso é a perfecta idea de dar. Pero se pensades que Deus creou ao home e que estades dalgún xeito separados de Deus, expoñedesvos a pensar que tedes a capacidade de crear algunha cousa separada, algunha cousa non dada por Él. Por exemplo, nos creamos aeroplanos e autopistas. E cando repetimos, “eu creo, eu creo, eu creo,” pronto esquecemos quén é en realidade o “eu” que crea as diversas cousas; esquecemosnos pronto de Deus. Este é o perigo da cultura humana. En realidade crear co “gran eu” é dar; non podemos crear e posuir o que creamos para nos mesmos, xa que todo foi creado por Deus. Este punto non debería ser esquecido. Pero porque de feito esquecemos quén está a facer a acción de crear e a razón para a creación, apegamosnos ao valor material ou de cambio. Isto non ten valor en comparación co valor absoluto de algo como creación de Deus. Ainda que algo non teña valor material ou valor relativo en relación con ningún “pequeno eu,” ten valor absoluto en sí mesmo. Non estar apegado a algo é ser consciente do seu valor absoluto. Todo o que fagades debería estar baseado nesa consciencia, e non en ideas materiais ou egocéntricas do valor. Entón calquera cousa que fagades é verdadeiro dar, é “dana prajna paramita”.

Cando nos sentamos na postura de pernas cruzadas, reasumimos a nosa actividade fundamental de creación. Hai quizais tres tipos de creación. O primeiro é ser conscientes de nosoutros mesmos despois de que rematamos o zazen. Cando estamos sentados non somos nada, nin sequera nos damos conta do que somos; simplemente nos sentamos. Pero cando nos levantamos, estamos aí! Ese é o primeiro paso na creación. Cando ti estás aí, todo o demáis está aí; todo é creado xunto ao mesmo tempo. Cando emerxemos da nada, cando todo emerxe da nada, vemolo todo como unha creación nova, fresca. Isto é desapego. O segundo tipo de creación é cando actuades, ou producides ou preparades algo como comida ou té. O terceiro tipo é crear algo dentro de vosoutros mesmos, como educación, ou cultura, ou arte, ou algún sistema para a nosa sociedade. Así que hai tres tipos de creación. Pero se esquecedes o primeiro, o máis importante, os outros dous serán como nenos que perderon os seus pais; a súa creación non significará nada.

Normalmente todo o mundo esquece o zazen, todo o mundo esquece a Deus. Traballan moi duro no segundo e tercer tipo de creación, pero Deus non axuda a actividade. Cómo é posible para Él axudar, cando Él non se da conta de quén é Él? Iso é por qué temos tantos problemas neste mundo. Cando esquecemos a fonte fundamental do noso crear, somos como nenos que non saben qué facer cando perderon os seus pais.

Se entendedes “dana prajna paramita”, entenderedes cómo é que creamos tantos problemas para nosoutros mesmos. Por suposto, vivir é crear problemas. Se non tivesemos aparecido neste mundo, os nosos pais non terían ningunha dificultade con nos! Simplemente por aparecer creamos problemas para eles. Isto está ben. Todo crea algúns problemas. Pero normalmente a xente pensa que cando morren, todo remata, os problemas desaparecen. Pero a vosa morte pode crear problemas tamén!En realidade os nosos problemas deberían ser resoltos ou disoltos nesta vida. Pero se somos conscientes de que o que facemos ou o que creamos é realmente o don do “gran eu,” entón non estaremos apegados a iso, e non crearemos problemas para nos mesmos ou para outros.

E deberíamos esquecer, día a día, o que temos feito; isto é verdadeiro desapego. E deberíamos facer algo novo. Para facer algo novo, por suposto, debemos coñecer o noso pasado e isto está ben. Pero non deberíamos aferrarnos a nada que teñamos feito; deberíamos só reflexionar sobre iso. E debemos ter algunha idea do que deberíamos facer no futuro. Pero o futuro é o futuro, o pasado é o pasado; agora deberíamos traballar en algo novo. Esta é a nosa actitude, e cómo deberíamos vivir neste mundo. Isto é “dana prajna paramita,” dar algo ou crear algo para nosoutros mesmos. Así, facer algo exhaustivamente é reasumir a nosa verdadeira actividade de creación. Isto é por qué nos sentamos. Se non esquecemos este punto todo será levado adiante marabillosamente. Pero unha vez que esquecemos este punto, o mundo encheráse de confusión.