Un camiño firme

“Incluso se o sol fose a sair polo oeste, o Bodhisattva soamente ten un camiño.”

O propósito da miña charla non é darvos unha comprensión intelectual, sinón simplemente expresar a miña apreciación da nosa práctica do Zen. Ser capaz de sentarme convosco en zazen é moi, moi inusitado. Por suposto calquera cousa que facemos é inusitada, porque a nosa vida mesma é tan inusitada. Buddha dixo, “Apreciar a vosa vida humana é tan raro como esterco na unlla do voso dedo”. Sabedes, a suciedade case nunca se pega na unlla. A nosa vida humana é rara e marabillosa; cando me sento quero permanecer sentado para sempre, pero animome a min mesmo a ter outra práctica, por exemplo, recitar o sutra, o facer unha prostración. E cando fago unha prostración, penso “Isto é marabilloso”. Pero teño que cambiar a miña práctica de novo para recitar o sutra. Así, o propósito da miña charla é expresar a miña apreciación, iso é todo.O noso camiño non é sentarse para adquirir algo; é expresar a nosa verdadeira natureza. Esa é a nosa práctica.

Se queredes expresaros a vosoutros mesmos, a vosa propia natureza, debería haber algunha forma de expresión natural e apropiada. Incluso balancearse á dereita e á esquerda conforme os sentades ou os levantades do zazen é unha expresión de vosoutros mesmos. Non é preparación para a práctica, ou relaxación despois da práctica; é parte da práctica. Así que non deberíamos face-lo como se fose un preparativo para algunha outra cousa. Isto debería ser verdade na vosa vida diaria. Cociñar ou preparar algunha comida non é preparación, segundo Dogen; é práctica. Cociñar non é simplemente preparar comida para alguén ou para vos mesmos; é expresar a vosa sinceridade.Así, cando cociñedes deberíades expresaros a vosoutros mesmos na vosa actividade na cociña. Deberíades concedervos moito tempo; deberíades traballar niso sen nada na vosa mente e sen esperar nada. Deberíades simplemente cociñar! Iso e tamén unha expresión da nosa sinceridade, unha parte da nosa práctica. É necesario sentarse en zazen, desta maneira, pero sentarse non é o noso único camiño. Calquera cousa que fagades debería ser unha expresión da mesma actividade profunda. Deberíamos apreciar o que estamos facendo. Non hai preparación para ningunha outra cousa.

O camiño do Bodhisattva é chamado “un camiño que se fai cunha soa idea na mente” ou “un raíl de ferrocarril de miles de millas”. O raíl é sempre o mesmo. Se fose a volverse máis ancho ou máis estreito sería desastroso. Onde queira que vaiades, o raíl é sempre o mesmo. Ese é o camiño do Boddhsattva. Así que, incluso se o sol fose a sair polo oeste, o Boddisattva ten soamente un camiño. O seu camiño é en cada momento expresar a súa natureza e a súa sinceridade.

Dicimos raíl de ferrocarril, pero en realidade non hai tal cousa. A sinceridade mesma é o rail de ferrocarril. As vistas que vemos desde o tren cambiarán, pero nos estamos sempre correndo sobre a mesmo raíl. E non hai principio nin fin para o raíl. Non hai punto de partida, non hai meta, non hai nada que acadar. Simplemente correr sobre o rail é o noso camiño. Esa é a natureza da nosa práctica do Zen.

Pero cando chegades a ter curiosidade acerca do rail do ferrocarril, hai perigo aí. Non deberíades ver o rail. Se mirades o raíl os marearedes.Simplemente apreciade as vistas que vedes desde o tren. Ese é o noso método. Os pasaxeiros non teñen necesidade de ter curiosidade acerca do raíl. Alguén coidará del; Buddha coidará del. Pero algunhas veces tentamos explicar o raíl do ferrocarril porque nos entra a curiosidade se algo é sempre o mesmo. Preguntamonos, “Cómo é posible para o Boddisattva ser sempre o mesmo? Cál é o seu segredo? Pero non hai ningun segredo. Cada un ten a mesma natureza que o raíl do ferrocarril.

Había dous bos amigos, Chokei e Hofuku. Estaban falando acerca do camiño do Boddhisattva, e Chokei dixo, “Incluso se o arhat (alguén iluminado) fose a ter malos desexos, ainda así o Tathagata (Buddha) non ten duas clases de palabras. Digo que o Tathagata ten palabras, pero non palabras dualistas.” Hofuku dixo, “Ainda que digas iso, o teu comentario non é perfecto.” Chokei preguntó, “Cál a túa comprensión das palabras do Tathagata?” Hofuku dixo, “Temos tido suficiente discusión, así que tomemos unha cunca de té!” Hofuku non deu ao seu amigo unha resposta, porque é imposible dar unha interpretación verbal do noso camiño. Sen embargo, como parte da súa práctica estes dous bos amigos discutieron o camiño do Boddhisattva, ainda que non esperaban achar unha nova interpretación. Así que Hofuku respondeu, “A nosa discusión está acabada. Tomemos unha cunca de té!”

Esa é unha resposta moi boa, non? É o mesmo para a miña charla – cando a miña charla terminou, a vosa escoita terminou. Non hai necesidade de lembrar o que digo; non hai necesidade de entender o que digo. Entendedes; tedes plena comprensión dentro de vos mesmos. Non hai problema.