Prostración

“A prostración é unha práctica moi seria. Deberíades estar preparados para postraros ainda no voso último momento. Ainda que sexa imposible librarse dos nosos desexos auto-centrados, temos que face-lo. A nosa verdadeira natureza quere que o fagamos.”

Despois do zazen nos prostramos ao chan nove veces. Prostrandonos renunciamos a nos mesmos. Renunciar a nos mesmos significa renunciar ás nosas ideas dualistas. Así que non hai diferencia entre a práctica do zazen e prostrarse. Normalmente prostrarse significa presentar os nosos respectos a algo que é máis digno de respecto que nos mesmos. Pero cando vos prostrades ante Buddha, non deberíades ter ningunha idea sobre Buddha, simplemente os volvedes uno con Buddha, sodes xa Buddha mesmo. Cando os volvedes un con Buddha, un con todo o que existe, achades o verdadeiro significado de ser. Cando esquecedes todas as vosas ideas dualistas, todo vólvese o voso mestre, e todo pode ser obxecto de veneración.

Cando todo existe dentro da vosa gran mente, todas as relacións dualistas desaparecen. Non hai distinción entre ceo e terra, home e muller, mestre e discípulo.Algunhas veces un home próstrase ante unha muller; algunhas veces unha muller próstrase ante un home. Algunhas veces o discípulo próstrase ante o mestre; algunhas veces o mestre próstrase ante o discípulo. Un mestre que non pode prostrarse ante o seu discípulo non pode prostrarse ante o Buddha. Algunhas veces mestre e discípulo próstranse xuntos ante o Buddha. Algunhas veces podemos prostrarnos ante gatos e cans.

Na vosa gran mente, todo ten o mesmo valor. Todo é o Buddha mesmo. Vedes algo ou escoitades un son, e aí tedes todo exactamente como é. Na vosa práctica deberíades aceptar todo como é, dando a cada cousa o mesmo respecto dado a un Buddha. Aquí hai budeidade. Entón o Buddha próstrase ante o Buddha, e vos os prostrades ante vos mesmos. Esta é a verdadeira prostración.

Se non tedes esta firme convicción da gran mente na vosa práctica, a vosa prostración será dualista. Cando sodes exactamente vos mesmos, os prostrades ante vos mesmos no seu verdadeiro sentido, e sodes un con todo. Só cando sodes vos mesmos podedes prostraros ante todo no seu verdadeiro sentido. Prostrarse é unha práctica moi seria. Deberíades estar preparados para prostraros incluso no voso último momento; cando non podedes facer nada excepto prostraros deberíades face-lo. Este tipo de convicción é necesaria. Prostraros con este espíritu e todos os preceptos, todas as enseñanzas son vosos, e posuiredes todo dentro da vosa gran mente.

Sen no Rikyu, o fundador da ceremonia do te xaponesa, fíxose o haraquiri (suicidio ritual por destripamento) en 1591 por orden do seu señor, Hideyoshi. Xusto antes de que Rikyu tomase a súa propia vida dixo, “Cando teño esta espada, non hai Buddha e non hai Patriarcas.” Quería dicir que cando temos a espada da gran mente, non hai mundo dualista. A única cousa que existe é este espíritu. Esta clase de espíritu imperturbable estivo sempre presente na ceremonia do te de Rikyu. Él nunca fixo nada en soamente unha maneira dualista; él estaba disposto a morrer en cada momento. Cerimonia tras cerimonia morría e se renovaba a sí mesmo. Este é o espiritu da ceremonia do te. Isto é cómo nos prostramos.

O meu mestre tiña un calo na fronte de facer prostracións. Él sabía que era un individuo obstinado, terco e, polo tanto, prostrábase e prostrábase e prostrábase. A razón pola que se prostraba era que dentro de sí mesmo escoitaba sempre a voz que o rosmaba do seu mestre. Él entrara na orden Soto cando tiña trinta anos, o que para un sacerdote xaponés é mais ben tarde. Cando somos novos somos menos tercos e é máis fácil librarse do noso egoismo. Así que o seu mestre sempre chamaba ao meu mestre “ti-individuo-que-entrou-recentemente” e o rosmaba por ter entrado tan tarde. En realidade, o seu mestre amabao polo seu carácter terco. Cando o meu mestre tiña setenta anos, dicía,”Cando eu era novo era como un tigre, mais agora son como un gato!” Estaba moi compracido de ser como un gato.

Prostrarse axuda a eliminar as nosas ideas egocéntricas. Isto non é tan fácil. É difícil librarse destas ideas, e prostrarse é unha práctica moi valiosa. O resultado non ven ao caso; é o esforzo por mellorarnos a nos mesmoso que é valioso. Non hai fin para esta práctica.

Cada prostración expresa un dos cuatro votos budistas. Estes votos son:”Ainda que os seres sensibles sexan innumerables, facemos voto de salva-los. Ainda que os nosos malos desexos sean ilimitados, facemos voto de liberarnos deles. Ainda que a enseñanza sexa ilimitada, facemos voto de aprende-la toda. Ainda que o budismo sexa inalcanzable, facemos voto de alcanza-lo.” Se é inalcanzable, cómo podemos alcanza-lo? Pero deberíamos! Iso é budismo.

Pensar, “Porque é posible o faremos”, non é budismo. Ainda que é imposible, temos que face-lo porque a nosa verdadeira natureza quere que o fagamos. Pero en realidade, se é ou non posible, non ven ao caso. Se é o noso máis intimo desejo liberarnos das nosas ideas egocentricas, temos que face-lo. Cando facemos este esforzo, o noso máis íntimo desexo é apazugado e o Nirvana está aí. Antes de estar decididos a face-lo, tedes dificultade, pero unha vez que empezades a face-lo non tedes ningunha. O voso esforzo apazuga o voso máis intimo desexo. Non hai ningún outro camiño para acadar a calma. Calma mental non significa que deberíades deter a vosa actividade. A calma real debería ser atopada na actividade mesma. Dicimos, “É fácil ter calma na inactividade, é duro ter calma na actividade, pero a calma na actividade é verdadeira calma.”

Despois de que teñades practicado por un tempo, os daredes conta de que non é posible facer un progreso rápido, extraordinario. Ainda que tentedes moi duro, o progreso que facedes é sempre pouco a pouco. Non é como sair a unha chuvieira na que sabedes cando estades mollados. Nunha néboa, non sabedes que os estades mollando, pero, a medida que seguides camiñando os mollades pouco a pouco. Se a vosa mente ten ideas de progreso, podedes dicir, “Oh, este ritmo é terrible!” Pero en realidade non o é. Cando os mollades na néboa é moi dificil secarse. Así que non hai necesidade de preocuparse polo progreso. É como estudiar unha lingua estranxeira; non podedes facelo todo de contado, mais repetindoo unha e outra vez o dominaredes. Esta é o camiño Soto da práctica. Podemos dicir que facemos progreso pouco a pouco, ou que nin sequera esperamos facer progreso. Só ser sincero e facer o noso pleno esforzo en cada momento é suficiente. Non hai Nirvana fora da nosa práctica.