Nada especial

“Se continuades esta simple práctica cada día, obteredes un certo poder marabilloso. Antes de que o acadedes é algo marabilloso, pero despois de que o acadastes, non é nada especial.”

Non me apetece falar despois do zazen. Sinto que a práctica do zazen é suficiente. Pero si teño que dicir algo penso que me gostaría falar acerca de qué marabilloso é practicar zazen. O noso propósito é simplemente manter esta práctica para sempre. Esta práctica empezou dende un tempo sen principio, e continuará nun futuro sen fin. Estrictamente falando, para un ser humano non hai outra práctica que esta práctica. Non hai outra forma de vida que esta forma de vida. A práctica do Zen é a expresión directa da nosa verdadeira natureza.

Por suposto, calquera cousa que facemos é a expresión da nosa verdadeira natureza, pero sen esta práctica é difícil darse conta. A nosa natureza humana é ser activos e a natureza de todo o que existe. Mentres estamos vivos, estamos sempre facendo algo. Pero mentres pensedes “Estou facendo isto,” ou “teño que facer isto,” ou “teño que acadar algo especial” en realidade non estades facendo nada. Cando renunciades, cando non queredes xa algo, ou cando non intentades facer nada especial, entón facedes algo. Cando non hai idea de ganancia no que facedes, entón facedes algo. En zazen o que estades facendo non é por causa de algo. Podedes sentir como se estivesedes facendo algo especial, pero en realidade é soamente a expresión da vosa verdadeira natureza; é a actividade que apazuga o voso desexo máis íntimo. Pero mentres pensedes que estades practicando zazen por causa de algo, iso non é verdadeira práctica.

Se continuades esta simple práctica todos os días, obteredes un certo poder marabilloso. Antes de que o acadedes é algo marabilloso, pero despois de que o acadastes, non é nada especial.Como di un poema Chinés: “Fun e regresei.Non era nada especial. Rozan famoso polas súas montañas con brétema; Sekko pola súa auga.” A xente pensa que debe ser marabilloso ver a famosa cadea de montañas cuberta pola brétema, e a auga que se di que cubre toda a terra. Pero se ides alí veredes xustamente auga e montañas. Nada especial.

É unha especie de misterio que para a xente que non ten experiencia da iluminación, a iluminación é algo marabilloso. Pero se a acadan, non é nada. Pero, ainda así, non é certo que non sexa nada. Entendedes? Para unha nai con fillos ter fillos non é nada especial. Iso é zazen. Así que, se continuades a práctica, adquiriredes cada vez máis algo – nada especial, pero sen embargo algo. Podedes dicir “natureza universal” ou “natureza búdica” ou “iluminación”. Podedes chama-lo por moitos nomes, pero para a persoa que o ten non é nada, e é algo.

Cando expresamos a nosa verdadeira natureza, somos seres humanos. Cando non, non sabemos o que somos. Non somos un animal, porque camiñamos en dúas pernas. Somos algo distinto dun animal, pero qué somos? Podemos ser un pantasma; non sabemos qué chamarnos a nosoutros mesmos. Esa criatura en realidade non existe. É unha ilusión. Non somos xa un ser humano, pero existimos. Cando o Zen non é Zen, nada existe. Intelectualmente o que digo non ten sentido, pero se tedes experimentado a verdadeira práctica, entenderedes o que quero dicir. Se algo existe, ten a súa propia natureza verdadeira, a súa natureza búdica. No Pari-nirvana Sutra, Buddha di, “Todo ten natureza búdica,” pero Dogen o le nesta forma, “Todo é natureza búdica”. Hai unha diferencia. Se dicides, “Todo ten natureza búdica,” quere dicir que a natureza búdica está en cada existencia, de modo que a natureza búdica e cada existencia son siferentes. Pero cando dicides, “Todo é natureza búdica,” quere dicir que todo é natureza búdica en sí mesmo. Cando non hai natureza búdica, non hai nada en absoluto. Algo separado da natureza búdica é soamente unha ilusión. Pode existir na vosa mente, pero esas cosas en realidade non existen.

Así, ser un ser humano é ser un Buddha. Natureza búdica e soamente outro nome para natureza humana, ou verdadeira natureza humana. Así, ainda que non fagades nada, estades en realidade facendo algo. Estades expresandoos a vosoutros mesmos. Estades expresando a vosa verdadeira natureza. Os vosos ollos expresarán; a vosa voz expresará; a vosa conducta expresará. O máis importante é expresar a vosa verdadeira natureza na forma máis simple, máis adecuada e aprecia-la na existencia máis pequena.

Mentres estades continuando esta práctica, semana tras semana, ano tras ano, a vosa experiencia chegará a ser cada vez máis profunda, e a vosa experiencia cubrirá todo o que facedes na vosa vida diaria. O máis importante é olvidar todas as ideas de ganancia, todas as ideas dualistas. Noutras palabras, soamente practicar zazen nunha certa postura. Non pensedes sobre nada. Simplemente permanecede no voso coxín sen esperar nada. Entón, co tempo, reasumiredes a vosa propia natureza verdadeira. É dicir, a vosa propia natureza verdadeira reasumiráse a si mesma.