Limitar a vosa actividade

“Normalmente cando alguén cre nunha relixión determinada, a súa actitude convírtese cada vez máis nun ángulo agudo que apunta fora de sí mesmo. No noso camiño a punta do ángulo está sempre cara a nosoutros mesmos.”

Na nosa práctica non temos ningun propósito ou meta determinados nin ningún obxecto de culto especial. Neste respecto a nosa práctica é un tanto diferente das prácticas relixiosas acostumadas. Joshu, un gran mestre zen chinés, dixo: “Un Buddha de arxila non pode atravesar a auga; un Buddha de bronce non pode pasar a través dun forno; un Buddha de madeira non pode pasar a través de fogo.” Sexa o que sexa, se a vosa práctica está dirixida cara algún obxecto particular, como un Buddha de arxila, de bronce ou de madeira, non funcionará sempre. Así, mentres teñades algunha meta particular na vosa práctica, esa práctica non vos axudará completamente. Pode axudar mentres esteades dirixidos cara esa meta, pero cando retomedes a vosa vida diaria, non axudará.

Podedes pensar que se non hai propósito ou non hai meta na nosa práctica, non saberemos qué facer. Pero hai unha forma. A forma de practicar sen ter ningunha meta é limitar a vosa actividade, ou estar concentrados no que estades a facer neste momento. En lugar de ter algún obxecto particular en mente, deberíades limitar a vosa actividade. Cando a vosa mente está deambulando noutra parte, non tedes ningunha oportunidade de expresarvos a vosoutros mesmos. Per se limitades a vosa actividade ao que podedes facer xustamente agora, neste momento, entón podedes expresar plenamente a vosa verdadeira natureza, que é a natureza búdica universal. Esta é a nosa forma.

Cando practicamos zazen limitamos a nosa actividade á máis pequena extensión. Simplemente mantendo a postura correcta e estando concentrados en sentarnos é como expresamos a natureza universal. Entón volvemonos Buddha, e expresamos a natureza búdica. Así que, en lugar de ter algún obxecto de culto, simplemente concentrámonos na actividade que facemos en cada momento. Cando facedes unha prostración, deberíades soamente facer unha prostración; cando vos sentades, deberíades soamente sentarvos; cando comedes deberíades soamente comer. Se facedes isto, a natureza universal está aí. En xaponés o chamamos ichigyo-zammai, ou “samadhi dun acto.” Sammai (ou samadhi) é “concentración.” Ichigyo é “unha práctica.”

Penso que algúns de vos que practicades zazen aquí podedes crer nalgunha outra relixión, pero non me importa. A nosa práctica non ten nada qué ver con ningunha crenza relixiosa particular. E para vos, non hai necesidade de dudar en practicar o noso camiño porque non ten nada qué ver co cristianismo, ou o Shintoismo ou o Induismo. A nosa práctica é para todos. Normalmente cando alguén cre nunha relixión determinada, a súa actitude convírtese cada vez máis nun ángulo agudo que apunta fora de sí mesmo. Pero o noso camiño non é así. No noso camiño a punta do ángulo está sempre cara a nosoutros mesmos, non fora de nosoutros mesmos. Así que non hai necesidade de preocuparse pola diferencia entre o Budismo e a relixión na que poidades crer.

A afirmación de Joshu acerca dos diferentes Buddhas atinxe a aqueles que dirixen a súa práctica cara a algún Buddha en particular. Un tipo de Buddha non servirá ao voso propósito completamente. Teredes que tiralo fora algunha vez, ou ao menos ignoralo. Pero se entendedes o segredo da nosa práctica, onde queira que ides, vos mesmos sodes “o xefe”. Non importa cál sexa a situación, non podedes desatender a Buddha porque vos mesmos sodes Buddha. Soamente este Buddha vos axudará completamente.