Constancia

“As persoas que coñecen o estado de vacuidade sempre serán capaces de disolver os seus problemas por medio da constancia”.

O mensaxe para nos hoxe é “Cultivade o voso propio espíritu”. Significa non ir buscando nada fora de vosoutros mesmos. Este é un punto moi importante, e a única maneira de practicar Zen. Por suposto, estudiar a escrituras ou recitar o sutra ou sentarse é Zen; cada unha destas actividades debería ser Zen. Pero se o voso esforzo ou práctica non ten a orientación correcta, non funcionará en absoluto. Non soamente non funcionará, senón que pode estragar a vosa natureza pura. Entón, canto máis saibades acerca do Zen, máis estragados chegaredes a estar. A vosa mente estará chea de lixo; a vosa mente estará manchada.

É moi normal para nos xuntar anacos de información de diversas fontes, pensando deste modo incrementar o noso coñecemento. En realidade, seguindo este camiño terminamos non sabendo nada en absoluto. A nosa comprensión do Budismo non debería ser simplemente xuntar moitos anacos de información, buscando gañar coñecemento. En lugar de buscar coñecemento, deberíades aclarar a vosa mente. Se a vosa mente está clara, o verdadeiro coñecemento é xa voso. Cando escoitades a nosa ensinanza cunha mente pura, clara, podedes aceptala como se estivesedes oíndo algo que xa sabiades. Isto é chamado vacuidade, ou “yo” omnipotente, ou sabelo todo. Cando o sabedes todo, sodes como un ceo escuro.Algunhas veces un resplandor atravesará o ceo escuro. Despois de que pasa, esquecedesvos completamente del e non queda nada máis que o ceo escuro. O ceo nunca se sorprende cando de repente ábrese paso un raio. E cando a luz destella, unha vista marabillosa pode verse. Cando temos vacuidade estamos sempre preparados para observar o destello.

En China Rozan é famoso polo seu paisaxe brumoso. Non teño estado en China aínda, pero debe haber fermosas montañas alí. E ver as nubes brancas ou a bruma ir e vir a través das montañas debe ser unha vista moi marabillosa. Aínda que é marabillosa, un poema chinés di, “Rozan é famoso polos seus días brumosos, chuviosos, e o gran río Sekko pola sua marea, indo e vindo.” Iso é todo. Isto é todo, pero é espléndido. Así é como apreciamos as cousas.

Así que deberíades aceptar o coñecemento como se estivesedes oíndo algo que xa sabiades. Pero isto non significa recibir diversos anacos de información simplemente como un eco das vosas propias opinións. Significa que non deberíades sorprendervos ante calquera cousa que vexades ou oiades. Se recibides as cousas só como un eco de vosoutros mesmos, non as vedes realmente, non as aceptades plenamente cómo son. Así que cando dicimos, “Rozan é famoso polos seus días brumosos, chviosos,” non significa apreciar esta vista por recordar algunha paisaxe que viramos moito antes: “Non é tan marabilloso. Teño visto esa vista antes.” Ou “¡Teño pintado cadros moito máis fermosos!¡Rozan non é nada!” Este non é o noso camiño. Se estades preparados para aceptar as cousas como son, as recibiredes como vellos amigos, ainda que as apreciedes cun novo sentimento.

E non deberíamos acumular coñecemento;deberíamos estar libres do noso coñecemento. Se coleccionades diversos anacos de coñecemento, como colección pode ser moi boa, pero este non é o noso camiño. Non deberíamos intentar sorprender á xente cos nosos marabillosos tesouros. Non deberíamos estar interesados en algo especial. Se queredes apreciar algo plenamente, deberiades esquecervos a vosoutros mesmos. Deberíades aceptalo como ó relampago destellando na completa oscuridade do firmamento.

Algunhas veces pensamos que é imposible para nos comprender algo estraño, pero en realidade non hai nada estrañoa a nos. Algunhas persoas poden dicir, “É casi imposible comprender o Budismo porque o noso contexto cultural é moi diferente.¿Cómo podemos entender o pensamento oriental?” Por suposto o Budismo non pode ser separado do seu contexto cultural; isto é verdade. Pero se un Budista Xaponés vén aos Estados Unidos, xa non é un Xaponés. Estou vivindo no voso contexto cultural. Estou comendo case a mesma comida que vos comedes, e estou comunicandome con vos na vosa linguaxe. Ainda que non me entendades a min completamente, eu quero entendervos a vos. E podo entendervos mellor que calquera que poida falar e entender Inglés. Isto é verdade. Incluso se eu non puidese entender inglés en absoluto, penso que podería comunicarme coa xente. Hai sempre unha posibilidade de entendemento namentres existimos na completa oscuridade do firmamento, namentres vivimos na vacuidade.

Teño sempre dito que debedes ser moi pacientes se queredes entender o Budismo, pero estiven buscando unha palabra mellor que paciencia. A traducción normal da palabra xaponesa nin é “paciencia”, pero quizais “constancia” sexa unha palabra mellor. Tedes que forzarvos a ser pacientes, pero na constancia non hai involucrado un esforzo particular – hai soamente a inmutable capacidade de aceptar as cousas como son. Para as persoas que non teñen idea de vacuidade, esta capacidade pode aparecer ser a paciencia, pero a paciencia pode en realidade ser non aceptación. A persoas que coñecen, incluso se só intuitivamente, o estado de vacuidade, teñen sempre aberta a posibilidade de aceptar as cousas como son. Poden aprecialo todo. En todo o que fan, ainda que poida ser moi difícil, sempre serán capaces de disolver os seus pro blemas pola constancia.

Nin é a forma na que cultivamos o noso propio espíritu. Nin é o noso camiño de continua práctica. Deberíamos vivir sempre no oscuro firmamento baleiro. O firmamento é sempre o firmamento. Ainda que veñan nubes e un relámpago, o firmamento non é perturbado. Incluso se o destello da iluminación ven, a nosa práctica o esquece completamente. Entón está preparada para outra iluminación. É necesario para nos ter iluminacións unha tras outra, se é posible, momento tras momento. Isto é o que é chamado iluminación antes de que a acadedes e despois de que a acadedes.